martedì 3 gennaio 2017

Το γερμανικό τρόπο πλουτισμού

«“Κι όμως” απάντησα, “νομίζω πως η ρουλέτα φτιάχτηκε ειδικά για τους Ρώσους”. Ki όταν ο Γάλλος χαμογέλασε περιφρονητικά, παρατήρησα, ότι η αλήθεια δεν μπορεί παρά να είναι με το μέρος μου, γιατί όταν μιλούσα για τους Ρώσους σαν παίχτες, περισσότερο τους κριτικάριζα παρά τους επαινούσα, έπρεπε λοιπόν να με πιστέψει.
“Και που βασίζετε τη γνώμη σας αυτή;” ρώτησε ο Γάλλος.
“Στο γεγονός ότι η ικανότητα της απόκτησης χρημάτων αποτέλεσε, σε κάθε εποχή της ιστορίας, έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες για την καλλιέργεια των αρετών του πολιτισμένου ανθρώπου στη Δύση. Ο Ρώσος, αντίθετα, όχι μονάχα αποδεικνύεται ανίκανος να αποκτήσει κεφάλαια, αλλά κι όταν τα έχει, τα σπαταλάει ασυλλόγιστα. Παρ’ όλ’ αυτά” πρόσθεσα, “εμείς οι Ρώσοι έχουμε ανάγκη από λεφτά, κι έτσι καταφεύγουμε με ιδιαίτερη ευχαρίστηση σε τέτοια μέσα απόκτησης τους όπως η ρουλέτα, όπου κανείς μπορεί να πλουτίσει εύκολα, μέσα σε δύο ώρες χωρίς να δουλέψει. Είναι μεγάλος πειρασμός για μας· κι επειδή παίζουμε πάντοτε απερίσκεπτα, χάνουμε ό,τι έχουμε και δεν έχουμε!”
“Αυτό είναι μόνο εν μέρει σωστό!” είπε ο Γάλλος αλαζονικά.
“Όχι, δεν είναι σωστό, και θα ’πρεπε να ντρέπεστε που μιλάτε έτσι για τους συμπατριώτες σας” μπήκε στη μέση ο στρατηγός, πολύ σοβαρός κι επιβλητικός.
“Σας παρακαλώ” του απάντησα, “δεν καταλήξαμε ακόμη σε συμπέρασμα για το ποιο είναι χειρότερο: τα εξωφρενικά καμώματα των Ρώσων ή η γερμανική μέθοδος να πλουτίζει κανείς με τον ιδρώτα του προσώπου του”.
“Τι φριχτή σκέψη!” φώναξε ο στρατηγός.
“Πολύ ρώσικη ιδέα!” αναφώνησε ο Γάλλος.
Γελούσα με την καρδιά μου και προσπαθούσα να τους προκαλέσω όσο περισσότερο γινόταν.
“Θα προτιμούσα να ζήσω όλη μου τη ζωή σε μια τσερκέζικη σκηνή, παρά να πρoσκυνήσω το γερμανικό είδωλο”.
“Ποιο είδωλο;” φώναξε ο στρατηγός, που είχε αρχίσει να θυμώνει.
“Το γερμανικό τρόπο πλουτισμού. Δεν είμαι καιρό εδώ, κι όμως, έχω παρατηρήσει πράγματα που κάνουν την ταταρική μου φύση να αγανακτεί. Μα την αλήθεια, μακριά από κάτι τέτοιες αρετές! Χτες περπάτησα καμιά δεκαριά χιλιόμετρα στα περίχωρα. Λοιπόν, είναι ακριβώς όπως στα ηθικοπλαστικά βιβλία, ξέρετε, εκείνα τα μικρά εικονογραφημένα βιβλία που κυκλοφορούν στη Γερμανία: όλα τα σπίτια έχουν τον πατέρα τους, έναν υπερβολικά ενάρετο και τίμιο άνθρωπο, τόσο τίμιο που φοβάται κανείς να τον πλησιάσει…”»
(Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, Ο παίκτης, 1866, μετ. Όλγα Αγγελίδη)

Nessun commento:

Posta un commento

Nota. Solo i membri di questo blog possono postare un commento.